سن 14 سالگي: تا پارسال هر کي بهشون مي گفت: چطوري ؟ مي گفتن: خوبم مرسي !

حالا ميگن: مرسي خوبم !

سن 15 سالگي: هر کي بهشون بگه سلام ، ميگن: عليک سلام ! ... نقاشيشون بهتر ميشه (بتونه کاري و رنگ آميزي و ...!)

سن 16 سالگي: يعني يه عاشق واقعين ! ... فردا صبح هم مي خوان خودکشي کنن ! ... شوخي هم

ندارن !

سن 17 سالگي: نشستن و اشک مي ريزن ! ... بهشون بي وفايي شده ! ... (کوران حوادث !)

سن 18 سالگي: ديگه اصلا عشق بي عشق ! ... توي خيابون جلوي پاشون رو هم نگاه نمي کنن !

سن 19 سالگي: از بي توجهي يه نفر رنج مي برن ! ... فکر مي کنن اون يه آدم به تمام معناست !

سن 20 سالگي: نه ، نه ! ... اون منو نمي خواست ! ... آخرش منو يه کور و کچلي مي گيره ! مي دونم !
سن 21 سالگي: فقط 27-28 سالگي قصد ازدواج دارن ! فقط !

سن 22 سالگي: خوش تيپ باشه ! پولدار باشه ! تحصيلکرده باشه ! قد بلند باشه ! خوش لباس

باشه ! ... (آخ که چي نباشه !)

سن 23 سالگي: همه ء خواستگارا رو رد مي کنن !

سن 24 سالگي: زياد مهم نيست که چه ريختيه يا چقدر پول داره! فقط شجاع باشه ! ما رو به اون چيزي

 که نرسيديم برسونه !

سن 25 سالگي: آه! پس چرا ديگه هيچکي نمياد ؟! ... هر کي مي خواد باشه ، باشه !

سن 26 سالگي: يه نفر مياد ! ... همين خوبه ! ... بــــــــــله !

سن 27 سالگي: آخيـــــــــــش !

سن 28 سالگي: کاش قلم پات مي شکست و خواستگاري من نميومدي !!!

.....

شما راجع به این موضوع چی فکر می کنین؟؟

بیزارم از کسی که تو بهش میگی خدا

و عشق صدای فاصله هاست ........

صدای قدم های توست که نزدیک و نزدیک تر می شود

عشق گرمای نفسهای من است روی گونه های خیس تو

عشق نگاه خیره من است به نا کجا آباد فاصله مان

عشق فریاد چشمانم در  سکوت محزون بغض فشرده ی گلوی توست

عشق دستان یخ زده ی من است  مابین انگشتان مهربان تو

عشق تحمل تمام این دلتنگیهاست .. تحمل بی تو بودنها

عشق تمام من است ..

وقتی که نباشی     آخر چه تلاشی      با بال شکسته

تنها که بمونم        آخر چه توقع           از یک تن خسته

کم کم بکن عادت   تا وقت مصیبت        از هم نهراسیم 

                      با این همه خواستن